หน้าตาขี้เหร่ แต่ก็ชื่อสัตย์ กับความรัก คับป๋ม

เมื่อรักหมดอายุ ความเย็นชาก็เข้ามาสวม ก็คงเหลือเพียงส้วม ที่ต้องใช้ร่วมกันรักกันหวานซึ้ง เป็นอดีตให้คิดถึงเท่านั้น เคยนอนกอดกัน เดี๋ยวนี้ต้องหันไปคนละทางเพราะว่าเธอแปรผัน หรือว่าฉันนั้นเปลี่ยนแปลงไป สบตากันครั้งใด มองเห็นแต่ความอ้างว้างพูดกันน้อยลง ทำอะไรให้ไม่ดีซักอย่าง หัวใจบางๆ เหมือนหมดแรงหวังจะรั้งหัวใจเลิกกันเถิดนะ ถ้ารักกันแล้วใจ ต้องเจ็บ ขอให้เธอจงเก็บ เอาชีวิตของเธอคืนไปจะลืมสัญา และคำสาบานที่เคยให้ไว้ เธอคงพอใจ กับสิ่งสุดท้าย ที่ทำให้เธอเมื่อรักหมดความหวาน ก็เหมือนชานอ้อยหมดความหมาย เมื่อรักกันไม่ได้ ไม่ได้หมายต้องโกรธกันแต่อยากจะถาม เหตุผลใดที่เธอเบื่อฉัน บอกให้เป็นรางวัล กับคนที่รักเธอหมดทั้งใจ(ลิเก feat)เลิกกันเถิดนะ ถ้ารักกันแล้วใจ ต้องเจ็บ ขอให้เธอจงเก็บ เอาชีวิตของเธอคืนไปจะลืมสัญา และคำสาบานที่เคยให้ไว้ เธอคงพอใจ กับสิ่งสุดท้าย ที่ทำให้เธอเลิกกันเถิดนะ ถ้ารักกันแล้วมันลำบาก ขอเลือกทางลาจาก แม้จะทำให้น้ำตาเอ่อเมื่อในสายตา ค้นหาคำว่ารักไม่เจอ เหนื่อยใจไม๊เธอ ที่ต้องเจอหน้ากันทุกวันเมื่อรักหมดความหวาน ก็เหมือนชานอ้อยหมดความหมาย เมื่อรักกันไม่ได้ ไม่ได้หมายต้องโกรธกันแต่อยากจะถาม เหตุผลใดที่เธอเบื่อฉัน บอก ให้เป็นรางวัล กับคนที่รักเธอหมดทั้งใจ บอก ให้เป็นรางวัล กับคนที่รักเธอหมดทั้งใจ

รัก...ที่เราเฝ้าฝังเมื่อครั้งก่อน
คุณ...เคยสอนสิ่งดีมีมอบให้
เข้า...ใจกันมั่นปลูกผูกสายใย
แล้ว...ซึมซับเก็บไว้อุ่นในทรวง

รัก...อาจมีเผลอพลั้งเหมือนดังว่า
คุณ...ห่างหายแต่ห่วงหาและห่วงหวง
เข้า...มาหากลอนเก่าเฝ้าถามทวง
แล้ว...อุ่นรักให้โชติช่วงสองดวงมาน

เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทน คือกู